Adventures of Huckleberry Finn. Excerpt.
I didn’t hurry; I couldn’t if I’d a-wanted to. I took one slow step at a time and there warn’t a sound, only I thought I could hear my heart. The dogs were as still as the humans, but they followed a little behind me . . . I heard them unlocking and unbarring and unbolting. I put my hand on the door and pushed it a little and a little more till somebody said, “There, that’s enough—put your head in.” I done it, but I judged they would take it off.
The candle was on the floor, and there they all was, looking at me, and me at them, for about a quarter of a minute: Three big men with guns pointed at me, which made me wince, I tell you; the oldest, gray and about sixty, the other two thirty or more—all of them fine and handsome—and the sweetest old gray-headed lady, and back of her two young women which I couldn’t see right well. The old gentleman says:
“There; I reckon it’s all right. Come in.” As soon as I was in the old gentleman he locked the door and barred it and bolted it, and told the young men to come in with their guns, and they all went in a big parlor that had a new rag carpet on the floor, and got together in a corner that was out of the range of the front windows—there warn’t none on the side. They held the candle, and took a good look at me, and all said, “Why, he ain’t a Shepherdson—no, there ain’t any Shepherdson about him.” Then the old man said he hoped I wouldn’t mind being searched for arms, because he didn’t mean no harm by it—it was only to make sure. So he didn’t pry into my pockets, but only felt outside with his hands, and said it was all right. He told me to make myself easy and at home, and tell all about myself; but the old lady says:
“Why, bless you, Saul, the poor thing’s as wet as he can be; and don’t you reckon it may be he’s hungry?” “True for you, Rachel—I forgot.”
From: Mark Twain. Adventures of Huckleberry Finn. New York: Harper & Row, 1987.
Хаклбери Фин. Извадок.
Не брзав; и да сакав, не можев. Се приближував чекор по чекор и немаше никаков звук, си го слушав само срцето како ми чука. И кучињата беа мирни исто ко луѓето, ама беа на неколку чекори позади мене. . . . ги слушнав како отклучуваат и откатанчуваат и отвараат. Ја ставив раката на вратата и малку ја подбутнав, па уште малку додека некој не рече, „Толку, доволно – пикни ја главата“. Го направив тоа, ама мислев, ќе ми ја пресечат.
Свеќата беше на земја, а они стоеја пред мене и ме гледаа, и ја нив ги гледав, едно петнаес секунди: Тројца мажишта нишанеа со пушки накај мене, од шо се здрвив, да ви кажам право; најстариот, побелен и на околу шеес години, другите двајца имаа триес-и-нешто – сите убави и згодни – и многу мила стара белокоса дама, а позади неа две млади жени што не можев убаво да ги видам. Стариот господин вика:
„Така; ваљда е добро. Влези.“ Штом влегов, стариот господин ја заклуча вратата и ја забракадира и ја закатанчи и им рече на помладите да дојдат со нивните пушки, и сите влегоа во голем салон кај што имаше нов тепих на земја и се собраа во едно ќоше шо беше подалеку од предните прозорци – а на страничните ѕидови немаше прозорци. Ја држеа свеќата, добро ме изгледаа и сите рекоа, „Аха, овој не е од Шепардсонови – не, нема ништо шепардсоновско на него.“ После стариот рече дека се надева дека нема да ми пречи да ме претресат да не носам оружје, зашто не мисли ништо лошо со тоа – само сака да се осигура. Не ми ги пребара џебовите, туку само однадвор ме испипа со рацете и рече дека сè е во ред. Ми рече да се осеќам пријатно ко да сум дома и да им раскажам за себе; ама старата дама рече:
„Леле, чекај малку, Сол, кутриот е цел утоп; и сигурно е гладен, а, што викаш?“ „Имаш право, Рејчел – заборавив.“
Необјавен.
Трага 