Кога излегоа од куќата, сè уште можеа да си ги видат лицата, но додека стигнаа до реката, беше целосен мрак. „Раката“ беше, всушност, каналче низ оризовите полиња, малку пошироко од други канали, а од двете страни се надвиваа стракови трева што речиси ја покриваа водата. На стотина метри одвај можеше да се здогледа мост.
Ги исклучија батериите и се приближија во тишина. Светулките не сакаат бучава и светлина. Но, дури ни на работ од реката немаше светулки. „Можеби не излегле вечерва“, шепна некој. „Не, има многу. Дојдете овде.“ Долу во тревата крај брегот, и таму, во нежниот миг пред да исчезне и последниот зрак, имаше светулки што лебдеа над водата, во ниски лакови како наведнатите тревки. Надолу по реката, во недоглед, имаше светулки, редици светулки што трепереа од едниот до другиот брег, исцртувајќи зад себе трага светлина врз површината на водата. Во миговите кога светлината се гаснеше, а темнината се прикрадуваше покрај водата, а стракчињата трева бледо се наѕираа, таму, до каде што се протегаше реката – бесконечен број линии во два долги реда на двете страни, тивки, бестежински. Сачико можеше да ги види дури и сега, овде внатре со затворени очи. Тоа бездруго беше највпечатливиот миг таа вечер, миг што го направи прекрасен ловот на светулки.
Ловот на светулки го нема тој блесок на забава на црешови цветови. Темен, повеќе сонлив – може ли така да се опише? Можеби нешто од светот на децата, светот на бајките. Нешто што не може да се наслика, само може да се искомпонира во музика, расположение што се изразува низ пијано. И, додека лежеше со затворени очи, светулките, таму надвор по реката, во текот на целата ноќ, се палеа и се гасеа, тивки, безбројни. Сачико чувствуваше како се бранува нешто во неа, небаре и самата им се придружува, се вивнува и се спушта по површината на водата, правејќи зад себе некаква трага светлина.
Од: „Сестрите Макиока“ од Џуничиро Танизаки. Скопје: КСЦ, 2013.
Трага 